Masterclass teams
TEAM 5: "Me Machine
In MeMachine laten twee jongeren zich op Lowlands 2012 gedurende 72 uur realtime volgen voor en door een groot publiek. Al hun persoonlijke gegevens zoals lichaamstemperatuur, hartslag, locatie en gedrag, evenals de foto’s, video’s en tweets, die ze versturen, worden door middel van een met sensoren en videocamera uitgerust pak geregistreerd en vertoond op twee schermen op het festivalterrein. Via sociale media kunnen geiënteresseerden reageren op het gedrag van de jongeren en de data-registraties. Deze reacties worden op hun beurt ook weer openbaar gemaakt en zijn te bekijken op zowel het festivalterrein als daar buiten (via de smartphone, pc).
MeMachine is een transmedia format dat een toekomstscenario schetst van een digitaal tijdperk, waarin informatiestromen complex en veelvuldig zullen zijn.
Gedurende het project zullen de initiators van MeMachine, Ruben Abels en Monique Nolte, de verkregen data verzamelen, combineren, interpreteren en - waar nodig - ook filteren. Wat zijn de consequenties voor de deelnemers wanneer persoonlijke informatie zichtbaar wordt gemaakt? Welke invloed heeft de constante stroom aan reacties op het gedrag? Kunnen de deelnemers zich nog vrij bewegen, wanneer letterlijk iedere beweging wordt gadegeslagen? Hoe reageren de jongeren wanneer de vertaling van persoonlijke informatie niet overeenkomt met hun eigen beleving?
Op momenten dat de jongeren behoefte hebben aan privacy kunnen zij zich terugtrekken in een prive-tent. Hier zijn zij tijdelijk verlost van de feedback van anderen. Zijzelf blijven te allen tijde zichtbaar. In deze tent, die uitgerust is met videocamera's, kunnen zij hun belevenissen en ervaring delen met hun publiek. Na afloop van het project, vlak voordat ze van hun pak 'verlost' worden, vertellen de jongeren hoe zij MeMachine hebben ervaren.
Het project wordt afgesloten met een documentaire, die is samengesteld uit een selectie van het krachtigste materiaal van 72 uur Lowlands 2012.
Ruben Abels
Monique Nolte
In mijn werk probeer ik de innerlijke drijfveren van mensen bloot te leggen door (te proberen) hen zo dicht mogelijk te benaderen. Soms op een fysieke manier - door zelf de camera te hanteren - en soms door middel van een nauwkeurige observatie, waarbij ik mijn aanwezigheid als interviewer niet schuw.
Humor is een belangrijk component in mijn werk, want hoe groot de dilemma's of problemen zijn, waarmee de hoofdpersonen in mijn films kampen, juist in de relativering ligt naar mijn mening de kracht van een verhaal. Door ook aandacht te schenken aan de lichte(re) kant van het leven en de doorgaans in ruime mate aanwezige zelfspot van mijn filmkarakters, breng ik gelaagdheid aan in mijn werk en wil ik de essentiële absurditeit van het leven laten zien. Ik hou ervan te experimenteren met nieuwe vertelvormen, zowel op filmisch al technisch gebied en vind het belangrijk grenzen te verkennen en/of te verleggen.
Sinds 2006 richt ik me op het maken van documentaires. In 2007 werd mijn documentaire 'Een Bitterzoete Verleiding' (een film over het kindersurprise-ei) genomineerd op het Nederlands Film Festival. In 2009 ontving ik subsidie van het Mediafonds voor de documentaire 'Gevangen in Liefde'. Deze film laat het dilemma zien van een vader (80 jaar) en moeder (77 jaar), die hun inwonende, autistische zoon van 45 jaar moeten loslaten, omdat zij straks niet langer meer voor hem kunnen zorgen. De documentaire toont het noodlot van drie mensen die tot elkaar zijn veroordeeld, tot in de dood.
